The Temper Trap live? Mwah….

Eindelijk zomer in Amsterdam! Tijd voor het begin van een strak concertseizoen. Gisteravond trapte The Temper Trap het seizoen af met een presentatie van hun album “Conditions” in de grote zaal van de Melkweg.

Strak uitverkocht en goed op temperatuur klonken rond half 10 de eerste tunes en hoge noten uit de instrumenten van de Australische popband die voornamelijk roem heeft vergaard met de single “Sweet Disposition”. Mijn personal favourite “Love Lost” kwam meteen al als tweede nummer aan bod maar toch was het niet genoeg om de crowd lekker los te krijgen. Het voornamelijk oudere publiek two-stepde aardig mee maar zelfs bij de hit single “Fader” bleef het verdacht rustig. Aan de Indonesische leadzanger Dougy Mandagi lag het zeker niet. Deze asian versie van Usher/MJ danste alsof zijn leven ervan af hing. “Voetjes van de vloer” kreeg een totaal andere betekenis!

Zijn enthiousasme compenseerde voornamelijk zijn beperkte stembereik, achter in de zaal waren zijn subtiele hoge halen moeilijk te horen. Dit kwam mede dankzij een bizar slecht geluid met een te aanwezige bass. Mandagi haalt elke noot, kan ook nog een aardig staaltje drummen, maar mist het volume om helder de achterste barman te bereiken. Sfeervol maar bijna saai kwam de avond op zijn einde en bleef ik lichtelijk teleurgesteld achter.

“Conditions” is naar mijn mening een van de beste albums van 2009 maar live weet de band niet te overtuigen. The Temper Trap blijft een uitstekende band met hun hart op de goede plek en een eindeloze wil om te entertainen maar het beperkte stemgeluid van Mandagi en het slechte geluid werkten de band gisteravond tegen. 

Mega festivalknaller gaat dit worden. Nederlands talent bestaat in de vorm van “Go Back To The Zoo”. Hoog Fratellis, Mando Diao, en Kaiser Chiefs gehalte maar niet per se irritant. Beetje jammer dat deze jongens niet de middelen krijgen als de lame-ass band Valerius. Platenmaatschappijen commercieel? Hoe kom je erbij…

Mijn persoonlijke levenslied. Mister McCoy is terug met de summertrack “Billionaire” die je tanden doet ontbloten. Nu nog wachten op “The Lazarus Project”! Je zag hem hier eerst!

Soul is pucking awesome. “Eli Paperboy Reed” is geen onbekende maar toch kwam ik pas recentelijk met hem in aanraking. Zelf ben ik een huge fan van white soul boys als Mayer Hawthorne, Jesse Dee, en Jamie Lidell en Elli kan aan het rijtje worden toegevoegd. Deze jongens hebben talent! 

Moving sucks. I’m back though. Terug met weer een nieuwe te gekke band wiens nieuwe cd je zometeen gaat downloaden (ik ken je!). “The Hold Steady” holt al een tijdje door indieland maar viel nooit op. Strange aangezien een rauwe stem, rauwe beat, en rauwe gitaren een goeie combo zijn. Ach ja who cares? De Bill Gates lookalike dringt wel door tot diep in je botten. Enjoy!

1 of 20
Themed by: Hunson